In het oude Romeinse recht was de homo sacer (de 'heilige mens') iemand die uit de samenleving was verbannen. Hij was van elke vorm van recht uitgesloten, en als zodanig kon hij door iedereen gedood worden. Het heilige, dat in later tijden in de religieuze sfeer is getrokken, wordt door Agamben teruggeplaatst in de sfeer van het recht en de politiek.

De figuur van de homo sacer biedt hem de sleutel voor een kritische analyse van de westerse politieke geschiedenis, waarin het leven zelf voorwerp van de politiek is geworden en de politiek veranderd is in biopolitiek. Vanuit deze benadering verschijnt het concentratiekamp als het paradigma van de moderne tijd. De gevangene van het kamp, maar ook de vluchteling en de comapatiënt, confronteren ons met een leven dat alleen nog bepaald wordt door zijn hechte symbiose met de dood. Een 'politiek van het leven' slaat hier om in een 'politiek van de dood'.

Giorgio Agamben (1942) doceert filosofie aan de Universiteit van Verona. Hij publiceerde onder meer Infanzia e storia (1978), Il linguaggio e la morte (1982), La comunità che viene (1990), Quel che resta di Auschwitz (1998).

Homo sacer is het eerste boek van hem dat in het Nederlands verscheen.